دل و زبان عاقل كه زبان به پشت دل كرده نهان * ابله چو كند نهان دلش پشت زبان اى دوست بيا زبان نما پير و عقل * نى آنكه ز بعد گفته انديشى بر آن لسان العاقل وراء قلبه ( إلخ ) خردمندان و دانايان هميشه و در همه حال زبان به پشت دل نگه دارند و بيهوده سخن نگويند ، و نادان و ابله دل را پشت زبان خويش دارد كه نسنجيده و بدون راى صحيح در هر جمعى سخن گويد و خويش را نشان داده بشناساند . چنان كه دانايان هر دم دهان نگشوده و سخن آغاز نكنند ، مگر پس از انديشه و صلاح دانستن و زبان را پيرو عقل و دل خويش نمايند ، چنان كه نادان دل و عقلش پيرو زبانش باشد و بعد گفتار هاى بى انديشه بر آن نگرد اگر چه از روى احمقى باشد بر خود او قبول آيد . پس : خردمندان زبان خويش را پشت دل پنهان نمايند و ابلهان دل را پشت زبان نگه مى دارند ، تو نيز چون خردمندان زبان خويش را پيرو عقل نما و سنجيده بگوى نه چون ابله‌اى كه پس از راندن سخن بيانديشى كه ديگر كار گذشته است و خويشتن را شناسانده‌اى ،